Reklamy
Rzeczywiste wydatki konsumentów nadal rosły w tempie równym 2% na koniec 2022 roku w porównaniu z rokiem poprzednim, pisze Gregory Daco. Kena Betancur/Getty Photographs
O autorze: Gregory Daco jest ekonomistą wykonawczym w EY i byłym głównym ekonomistą w Oxford Economics. Poglądy wyrażone w niniejszym artykule są poglądami autora i nie zawsze odzwierciedlają poglądy Ernst & Young LLP lub innych osób w globalnej firmie EY.
Globalny system finansowy staje się coraz trudniejszy do rozszyfrowania w miarę jak zbliżamy się do 2023 roku, a konsensus dotyczący łagodnej recesji będzie podważany w nadchodzących miesiącach. Cel jest kluczowy. Chociaż łagodna recesja stanowi doskonałą prognozę medianową, w żadnym wypadku nie jest ona najbardziej prawdopodobna.
W jednym stanie rzeczy trwający konflikt na Ukrainie i sankcje wobec Rosji, wygórowane wieloletnie stopy procentowe, niskie globalne wydatki na wymiar sprawiedliwości, zwiększona zmienność rynku pieniężnego oraz zsynchronizowane spowolnienie w Europie, Ameryce Łacińskiej, USA i Azji doprowadzą światową gospodarkę do recesji w 2023 roku. W takim otoczeniu pogarszające się warunki na rynkach alternatywnych, inwestycyjnych i fiskalnych pogłębią szok, przez co globalna recesja będzie bardziej adekwatna niż suma kilku recesji regionalnych.
Z drugiej strony, w scenariuszu miękkiego lądowania – gdy rozrywka finansowa osłabnie na tyle, że inflacja powróci do działalności dużych banków – gospodarka międzynarodowa przejdzie przez okres wolniejszego wzrostu w pierwszej połowie 12-miesięcznego roku, ale wyjdzie z niego z bardziej pożądanym impulsem w lecie i w 2024 r.
Wiele już napisano o ryzyku pogorszenia perspektyw, dlatego ważne jest, aby podkreślić trzy kluczowe czynniki, które mogą przyczynić się do materializacji bardziej optymistycznego scenariusza. Nie chodzi tu o zakładanie różowych okularów, ale o obserwowanie ostatnich wydarzeń na świecie z ciekawością i zainteresowaniem prawdopodobieństwem.
Trzy elementy, na które należy zwrócić uwagę, to względna odporność biznesu i aktywności klientów w USA, wyjątkowo łagodna zima w Europie oraz zaskakujące zaprzestanie zapewniania dostępu do informacji o zerowej liczbie zachorowań na COVID-19 w Chinach kontynentalnych.
W Stanach Zjednoczonych popyt na zamykanie firm wyraźnie spada. Zaostrzone warunki fiskalne i kredytowe wprowadzone w ramach agresywnego cyklu zacieśniania polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej zmuszają kadrę zarządzającą do ponownego rozważenia opcji inwestycyjnych i zapotrzebowania na talenty w 2023 roku. W ciągu najbliższych kilku miesięcy kadra zarządzająca niechętnie rozstaje się ze swoimi cennymi umiejętnościami. W związku z tym liczba zwolnień utrzymuje się na niskim poziomie, a firmy twierdzą, że ograniczyły zatrudnienie i ograniczyły wzrost płac, aby ograniczyć koszty pracy.
Grudniowy raport o zatrudnieniu odzwierciedlał to nieznaczne osłabienie popytu na pracę. Średni trzymiesięczny transfer świadczeń pracowniczych spadł do przyzwoitego poziomu 247 000, liczba przepracowanych godzin powróciła do poziomu sprzed pandemii, a zatrudnienie tymczasowe spadło piąty miesiąc z rzędu. Przy wzroście zatrudnienia o 4,5 miliona w 2022 roku i stopie bezrobocia na najniższym poziomie od 50 lat, wynoszącym 3,51 TP3T, rynek pracy pozostaje stosunkowo stabilny.
Rozrywka zakupowa konsumentów również potwierdziła oznaki odporności. Dzieje się tak, ponieważ gospodarstwa domowe – zwłaszcza te o niskich dochodach – wykazują się większą rozwagą przy zakupach i coraz częściej korzystają z obniżek cen oraz scoringu kredytowego w obliczu stale rosnącej inflacji. Rzeczywiste wydatki konsumentów wzrosły jednak w tempie 21 TP3T na koniec 2022 roku w porównaniu z poprzednimi 12 miesiącami.
Grudniowe badanie dotyczące średnich godzinowych zarobków pracowników sektora prywatnego z pewnością będzie dobrą okazją dla decydentów Fed do poszukiwania dowodów na skuteczność walki z inflacją. Słabszy wzrost płac w ujęciu miesięcznym, w połączeniu z mniejszym wzrostem płac po pandemii o 4,61 TP3T w ciągu 12 miesięcy, może nadal utwierdzać Fed w przekonaniu, że dalsze spowolnienie tempa zacieśniania polityki pieniężnej – co może skutkować kwartalnym wzrostem kosztów czynników produkcji na początku lutego – jest uzasadnione.
Dowody na łagodzenie presji inflacyjnej w nadchodzących miesiącach niewątpliwie podważyłyby jastrzębią narrację Fed. Mogłyby nawet otworzyć drogę do rekalibracji polityki pieniężnej, która obejmowałaby cięcia wydatków przed końcem roku – kolejny impuls do podwyższenia stóp procentowych. Mogłoby się to zdarzyć pomimo niedawnej uwagi zawartej w protokole Federalnego Komitetu Otwartego Rynku (FOMC), że “nikt nie spodziewał się, że rozpoczęcie obniżania docelowej stopy procentowej Rezerwy Federalnej będzie zasadne w 2023 roku”.
Tymczasem Europa cieszy się zaskakującą swobodą przemieszczania się, odnotowując jeden z najcieplejszych i najbardziej przełomowych okresów oblodzenia od lat, a może nawet dekad. Chociaż warunki te z pewnością zaostrzają lokalne obawy klimatyczne, wyższe temperatury łagodzą obawy o przyszły kryzys energetyczny, ponieważ zapasy paliw w całej Europie utrzymują się na podwyższonym poziomie. Niższe wydatki na paliwa naturalne, ropę naftową i energię elektryczną obniżają rachunki gospodarstw domowych w całej Europie i mogą wpływać na wydatki konsumentów oraz aktywność produkcyjną.
Decyzja o zakupie indeksów menedżerskich w całej strefie euro wskazuje również na próbę ożywienia w sektorze usług. Wraz ze zmniejszającym się pesymizmem kupujących i kadry zarządzającej co do perspektyw i silniejszym niż oczekiwano zakończeniem roku przez gospodarki regionalne, sektor usług może być mniej stonowany w 2023 roku. Niemniej jednak, agresywne zaostrzenie polityki finansowej i agresywne negocjacje w głównych instytucjach finansowych UE, w połączeniu ze słabym wzrostem przychodów, przemawiają przeciwko ewentualnemu przedwczesnemu wzrostowi, ponieważ wpływają na i tak już ograniczone możliwości finansowe sektora.
Chińskie władze, z ciekawością dochodząc do wniosku, że korzyści finansowe z szybkiego porzucenia polityki „zero COVID” przewyższają koszty katastrofy, odnotowały w kraju wyjątkowy wzrost liczby zakażeń i zgonów z powodu COVID-19. W nadchodzącym okresie może to poważnie ograniczyć swobodę finansową w Chinach. Chociaż wpływ na wzrost gospodarczy jest zazwyczaj znaczący w perspektywie krótkoterminowej, przyspieszenie przez rząd egzekwowania wytycznych prowzrostowych i wzmacniania odporności populacji prawdopodobnie doprowadzi do ożywienia zatrudnienia, wydatków konsumpcyjnych i aktywności przemysłowej wiosną i latem. .
Zazwyczaj dla rynków gospodarczych prognozuje się, że chociaż w pierwszej połowie roku zmienność prawdopodobnie utrzyma się na wysokim poziomie, to gdy tylko rozwieje się niepewność co do najbliższej przyszłości finansowej, mogą zapanować korzystniejsze warunki rynkowe.
A jeśli ziści się najbardziej optymistyczny scenariusz, świadomość, że prawdopodobnie utrzyma się bardziej stabilne środowisko kosztów hobby, wraz z nowymi wycenami rynkowymi i stabilizacją rynków handlu zagranicznego, może nadal prowadzić do silniejszych transakcji.
